Κάποια στιγμή, αν δεν έχει έρθει ήδη (αυτή η στιγμή), οι δημοσιογράφοι θα κοιτάμε δεξιά αριστερά να δούμε τι είναι αυτό που μας μουσκεύει, αυτό το πιο βαθύ που μας λερώνει. Θα κάνουμε λάθος αν νομίσουμε πως βρέχει, αν πάμε να σκουπιστούμε και να περάσουμε στο επόμενο θέμα, στην επόμενη πίστα. Πάλι θα μας φτύνουν. Και η μπόρα θα τους έχει πάρει όλους. Δίκαιους και άδικους. Το έχει αυτό το κακό η σαρωτική δύναμη του να εκτίθεσαι…
Το βλέπεις ξανά, χτυπάει με σφοδρότητα τώρα που ζαλισμένοι, αποκαρδιωμένοι και οργισμένοι παρακολουθούμε για πολλοστή φορά να καίγεται η μισή Αττική. Η συνειδητοποίηση πως τα περισσότερα ΜΜΕ στην Ελλάδα (εννοείται ότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις) δεν είναι καν κοντά στο ιδεατό της αποστολής τους, που είναι η ενημέρωση του κοινού. Αν δεν είχαμε τα social media, εκεί που αφιλτράριστη και άμεσα βγαίνει η είδηση, θα ζούσαμε σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Ναι, εκεί ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της παραπληροφόρησης, της «άποψης» που περνάει σαν ρεπορτάζ, των μικροπολιτικών παιχνιδιών. Πρέπει να είσαι εκπαιδευμένος ως άνθρωπος, να έχεις μια στοιχειώδη ικανότητα κριτικής σκέψης. Όμως η εικόνα δεν λέει ψέματα. Τα φριχτά δεδομένα επίσης δεν μπορείς να τα αποκρύψεις.