Θανάσης Τζέλιος 
Η προχθεσινή (28.8.24) έναρξη των Παραολυμπιακών Αγώνων στο πλαίσιο της 33ης Ολυμπιάδας, η ιστορία των οποίων όπως ακούσαμε από το κανάλι της ΕΡΤ ξεκινάει πριν 75 χρόνια, μας επιφύλασσε μία σειρά ευχάριστων εκπλήξεων. Ασφαλώς δεν αναφέρομαι σε ζητήματα που αφορούν στους κατά περίπτωση ειδικούς (σκηνοθέτες, συνθέτες, χορογράφους, ενδυματολόγους, μουσικούς κ.ά.) ούτε σε άλλα ζητήματα, όπως ο ρόλος των εικόνων από το ψυχολογικό τεστ τού Rorschach (;), η κατ΄ έθος χρήση των απόλυτων αριθμών για τις συμμετοχές αθλητών ενισχυμένων (των αριθμών) με παράλληλο φωνητικό τονισμό, ώστε να μη διαφεύγει τις προσοχής μας το μικρό ή μεγάλο πλήθος τους. Άλλωστε το ζήτημα αυτό έχει ήδη τεθεί από τον γράφοντα -παράλληλα με την υποβολή διαφόρων προτάσεων- σε σχετική αρθρογραφία κατά τις προηγούμενες Ολυμπιάδες.
Ως υπηρέτης τής Ανθρωπαγωγικής και ιδιαίτερα της σχολικής, επαγγελματικής, οικονομικής και κοινωνικής λειτουργικής και με ποσότητα ζωής ένταξης και ενσωμάτωσης των Προσώπων με Αναπηρία [ΑμεΑ] επισημαίνω και χαιρετίζω την μετάβαση από την “συμπερίληψη” στην “συμμετοχικότητα”. Βέβαια και άλλα γεγονότα όπως το άνοιγμα των πυλών του Σταδίου και η έξοδος των αθλητικών εκδηλώσεων σε χώρους ιστορικούς αλλά και καθημερινής συνάντησης των ανθρώπων σηματοδοτούν θετική πορεία, η οποία ευχόμεθα να προεξαγγέλλει νέα τάξη πραγμάτων (όχι με την βεβαρημένη αρνητική έννοια της έκφρασης). Διότι εξαιρετικά γεγονότα όπως οι Ολυμπιάδες στέλνουν μηνύματα, τα οποία σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έφθαναν στα καθένα από μας ή κι αν έφθαναν δεν θα τους δίναμε ιδιαίτερη προσοχή.
About the Author
